دارد ، بنابراين بين اين دو جمله ارتباط لفظى و معنوى وجود دارد و اقتضاى اين ارتباط منع وقف در كلمه - كبير است و وصل آن به جمله بعد آن ، واجب مىباشد ولى چون وصل آن به ما بعد ، موهم خلاف مراد است به اين نحو كه : « وَ صَدٌّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَ كُفْرٌ بِهِ » عطف به كبير مىشود . براى دفع همين ايهام و بيان حقيقت ، در كبير وقف مىشود . قول بارى تعالى « و صدّ » - مبتدا است « و كفر به » عطف است بر آن ، « وَ إِخْراجُ أَهْلِهِ » عطف بر آن « أَكْبَرُ عِنْدَ اللَّهِ » خبر مبتدا و معطوف آن مىباشد . و تقرير مساله به اين صورت است كه مشركين به مسلمانان ايراد كردند و گفتند : در ماه حرام جنگ مىكنند : خداى تعالى در رد گفته مشركين فرمود : جنگ در ماه حرام بزرگ است ولى آنچه را مشركين مرتكب شدند از راه خدا بازداشتند ، به خداى سبحان كفر ورزيدند ، مسلمانان را از شهرهاى خود بيرون راندند بزرگتر از جنگ مسلمانان در ماه حرام مىباشد زيرا جنگ مسلمانان در ماه حرام ، به نفسه مقصود نيست ( بلكه منظور آنان دفاع از شرارتهاى كفار و بت پرستان و دعوت به سوى خداى سبحان است ) « 23 »

--> ( 23 ) - همه آيه مورد بحث اين است . يَسْئَلُونَكَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرامِ قِتالٍ فِيهِ قُلْ قِتالٌ فِيهِ كَبِيرٌ وَ صَدٌّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَ كُفْرٌ بِهِ وَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَ إِخْراجُ أَهْلِهِ مِنْهُ أَكْبَرُ عِنْدَ اللَّهِ وَ الْفِتْنَةُ أَكْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ وَ لا يَزالُونَ يُقاتِلُونَكُمْ حَتَّى يَرُدُّوكُمْ -